Xüsusilə də Ukraynaya qarşı işğalçılıq müharibəsinin faktiki fiaskoya uğradığı anlaşılandan sonra Rusiyada stalinizm təbliğatı açıq və ardıcıl xarakter almağa başlayıb. Artıq Rusiyanın bir neçə şəhərində ruslar da daxil olmaqla, keçmiş SSRİ xalqlarına divan tutmuş, bütöv xalqları vətənindən sürgün etmiş, milyonlarla günahsız insanı repressiyalara məruz qoymuş, xalqalrın ziyalı təbəqəsini məhv etmiş, insanları aclıq, səfalət içərisində qoymuş İosif Stalinə yeni heykəllər qoyulub və qoyulmaqdadır.

Üstəlik, Volqoqradın adının Stalinqrada dəyişdirilməsi üçün hər cür təbliğat aparılmaqdadır, Kremlin təbliğat kanallarında gecə-gündüz Stalinə təriflər yağdırılır və sair. Bütün bu manyakal, əcaib təbliğatda Rusiya hakimiyyətinin demək olar, bütün elitası, o cümlədən şəxsən Vladimir Putin də iştirak edir.

Ən acınacaqlısı isə budur ki, Rusiya cəmiyyəti də bu təbliğatı “bəh-bəhlə” yeyir və bu zaman çoxları anlamır ki, stalinizmin təbliğatı Kremlin gələcək repressiyaları üçün zəmin yaratmağa xidmət edir. Görünür, Stalini və stalinizmi dəstəkləyən rusiyalılar, xüsusilə də ruslar repressiyalar, “NKVD üçlükləri”(üç nəfərlik məhkəmələr), gullələnmə hökmləri, bir sözlə, dövlət terroru üçün bərk darıxıblar…

Putin Rusiya Hərbi Dəniz Qüvvələri ilə keçirdiyi son görüşdə yenə Stalin mövzusuna qayıdıb. Rusiya başçısı Ukrayna ilə müharibədən danışarkən deyib ki, Ukraynanın hazırkı qərb əraziləri vaxtilə Stalin tərəfindən Ukraynaya “hədiyyə edilib”. Ancaq deməyib ki, həmin vaxt coğrafi olaraq başqa seçim də yox idi, bu əraziləri Ukraynadan başqa heç bir respublikaya “calamaq” mümkün deyildi.

Həmin çıxışında Putin rus ordusunun guya cəbhədə “durmadan irəlilədiyini” iddia etməklə yanaşı qeyd edib ki, Ukrayna özünün hazırkı qərb ərazilərini də itirəcək: “Əminəm ki, gec-tez Ukrayna bu qərb torpaqlarını itirəcək. Polşaya məxsus olan, Macarıstana məxsus olan Rumıniyaya məxsus olan torpaqları”.

Putin əlavə edib ki, Ukrayna qərb ərazilərini sabah, yaxud o biri gün yox, bir-iki ildən sonra, bəlkə də 10-15 ildən sonra itirəcək. Və ən əsası, əlavə edib ki, “tarix hər şeyi öz yerinə qoyacaq”.

Birincisi, “Kiyevi üç günə alan” rus ordusunun böyük itkilərlə Donbasda bataqlığa ilişib qalması fonunda Rusiya başçısının “Ukrayna qərb torpaqlarını itirəcək” deməsi, çarəsizlik və acizliyin bariz göstəricisi, eləcə də Polşaya, Rumıniyaya, Macarıstana bir dövlət başçısına yaraşmayan şəkildə “göz vurmaq” kimi görünür. Əgər bütün ölkələr öz “tarixi ərazilərini” tələb etsələr, o zaman dünyada ya “böyük köç”, ya da hər bir qitədə böyük müharibələr başlamalıdır.

BMT, beynəlxalq hüquq və s. də ondan ötrüdür ki, bütün bunlar olmasın. Ona görə də normalda heç bir dövlət başçısı beynəlxalq hüquq tərəfindən tanınan qonşu ölkənin ərazilərinə göz dikməz. Üstəlik, Ukrayna artıq Rusiyanın timsalında onun torpaqlarına göz dikənlərin gözünü necə ova bildiyini 5 ilə yaxındır ki, sübut etməkdədir…

“Tarix hər şeyi öz yerinə qoyacaq” ifadəsinə gəlincə, bu, bir daha müasir Rusiyanın beynəlxalq hüquqla, qonşulara qarşılıqlı hörmətlə, gələcəyə hesablanmış sivil beynəlxalq münasibətlərlə deyil, uydurma tarixlə, imperiyaçılıq və işğal xəyalları ilə və ən əsası, gələcək yox, keçmişlə yaşadığını göstərir. Əgər Putinin nəzərdə tutduğu şəkildə “tarix hər şeyi öz yerinə qoyacaq”sa və tarixi ərazilər qaytarılacaqsa, o zaman maraqlıdır ki, bu halda indiki Rusiyanın özündən nə qalacaq?

Finlandiyadan Ukraynaya, tarixi Osmanlı ərazisi olmuş Krımdan Şimali Qafqaza, Çindən Yaponiyaya qədər bütün sərhədlər boyu Rusiaynın işğal etdiyi böyük ərazilər var. Hələ Tatarıstan, Bşqırdıstan və s. respublikaları demirik. Ukrayna torpaqlarını özünə sərf edən “tarix” əsasında bölüşdürən və tarixi ədalətdən dəm vuran Kreml, Rusiyanın hazırda malik olduğu ərazilər barədə düşnürmü?

Rusiyada hələ də çoxları başa düşmür ki, xüsusilə də Ukraynadakı fiaskodan sonra bu ölkənin, eləcə də onun başçısının taleyi artıq öz əlində deyil. Onun taleyini özü yox, yaxın ətrafı, Qərb, Kiyev, rus mentaliteti və s. həll edir. O isə edə bildiyini artıq edib və Rusiyanı olduqca pis seçim variantları olan bir yol ayrıcına gətirib.

Rusiyanın başında duran şəxs sadəcə, qocalan, əvvəlki şuxluğunu, sağlamlığını, görkəmini, özunə inamını, eləcə də cəmiyyətin və ətraf dünyanın ona olan fiziki və mənəvi marağını itirmiş klassik “birinci katib” obrazına çevrilib. Artıq müharibə də onun özü kimi qocalıb… Onun özü üçün qarşıda gənclik görünmədiyi kimi, müharibədə də Rusiya üçün qələbə görünmür!/azpolitika.info